Μακροβούτι

Παραβγαίνουμε;

Ναι μπαμπά, μέχρι την ξέρα.

Όχι. Πιο πέρα. Μέχρι τα καΐκια.

Το αγαπημένο τους παιχνίδι. Μπαμπά; Θα κάνουμε μακροβούτι;

Πρέπει να τα καταφέρει. Πρέπει να κρατήσει την αναπνοή της και να ξεπεράσει την ξέρα. Να φτάσει τα καΐκια. Δύσκολο. Αλλά είναι δυνατή και της αρέσει αυτό το παιχνίδι που την ωθεί στα όριά της.

Βουτάνε παρέα απ’ τη μικρή προβλήτα (Είσαι να ρίξουμε ένα χαρμάνι; έλεγε ο θείος Αντωνάκης ακόμα κι όταν χτύπησε αισίως τα 85….  Χαρμάνι το χαρμάνι, φτιάχτηκε η προβλήτα και δίπλα της η μικρή κλεισμένη ολόγυρα από μεγάλες πέτρες λιμνοθάλασσα για να παίζουν τα πιό μικρά παιδιά της Οικογένειας χωρίς φόβο).

Αυτός, δεν της χαρίζεται. Ποτέ δεν ήθελε να την καλομάθει, καλό είναι αυτό, δεν είναι κακό. Αν θέλει να τον φτάσει, αν θέλει να ξεπεράσει το δικό της σημάδι, πρέπει να ξεπεράσει τα όριά της πρώτα. 

Βαθειά ανάσα. Βουτάει. Τα πρώτα μέτρα είναι τα εύκολα. Το έχει ξανακάνει εκατοντάδες φορές…. Δεν νιώθει κούραση, οι δυνάμεις της κρατάνε. Τα νερά είναι καθαρά, μηχανικά το βλέμμα διατρέχει το βυθό, άμμος στην αρχή, μετά μεγάλες πέτρες και μετά φύκια, σιχαίνεται τα φύκια, η τραγάνα, το όριο, η ξέρα, η ανάσα κοντεύει να της τελειώσει, μα έχει υποσχεθεί στον εαυτό της πως θα τα καταφέρει, θα φτάσει μέχρι το τέλος, νιώθει το κεφάλι της να χτυπάει, πάει να σπάσει, κόκκινα χρώματα, πράσινα, μαύρα θαμπώνουν τα μάτια της, μα προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της πως είναι έτοιμη να πάει πέρα απ’ την ξέρα μόνη της, να φτάσει τα καΐκια και την ασφάλεια της αγκαλιάς του μπαμπά της, κι αυτός, θα την αφήσει να τον κρατήσει απ’ τον ώμο και θα την γυρίσει πίσω, τελειώνει η ανάσα μικρούλα μου, πρέπει ν’ αποφασίσεις, έχεις το θάρρος και τη δύναμη να κολυμπήσεις κι άλλο με το κεφάλι κάτω απ’ το νερό για να φτάσεις τα όμορφα ψαροκάϊκα στο βάθος, που τόσο επιθυμείς ή θα τα παρατήσεις στη μέση, θα βγάλεις το κεφάλι έξω απ’ το νερό και θα πάρεις ανάσα;

Μπορεί, θα ήταν η απάντηση, μπορεί να συνεχίσει μέχρι εκεί,  μα έλα που φυσάει κι αυτός ο βοριάς και ξεσέρνει τα καΐκια ακόμα πιο βαθειά, σαν να μη θέλουν εκείνα να τα φτάσει…

κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. όμως εγώ...

..δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.


Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής, θα πέσει η Πόλις.


Επιμονή.
Το τελευταίο οχυρό που μας απομένει.
Ας μην μας τα φθείρουν όλα, ας κρατήσει η ψυχή μας πρώτα και μετά η αντίστασή μας....


Τώρα μη με ρωτήσεις πως η σκέψη μου ξεκίνησε από το πρώτο άναμμα του τζακιού και τα τρία άδεια μπουκάλια Καρυπίδης fumé και κατέληξε στον Μανόλη Αναγνωστάκη...
"όχι εσύ που ξέρεις τουλάχιστον, πως γυρεύω ένα τίποτα  για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω"

Coryellides ή Ένας (πιθανός) λόγος για την μελαγχολία της σκέψης ή ο Τρίτος άνθρωπος.

Ο George Steiner γράφει στο βιβλίο του* «Κανένας, τίποτα δεν μπορεί να διεισδύσει αποδεδειγμένα στις σκέψεις μου. Όταν λέμε ότι κάποιος διαβάζει τις σκέψεις του άλλου δεν έχουμε τίποτα περισσότερο από ένα σχήμα λόγου. Τις σκέψεις μου μπορώ να τις κρύψω παντελώς. Μπορώ να συγκαλύψω και να παραποιήσω την εξωτερική τους έκφραση όπως μπορώ να κάνω το ίδιο και για το ύφος του προσώπου μου ή για τη σωματική μου γλώσσα…. Κανένα άλλο ανθρώπινο πλάσμα δεν  μπορεί να κάνει τις σκέψεις μου για λογαριασμό μου. Ιδού ο καθοριστικός λόγος, το κρίσιμο οντολογικό γεγονός, γιατί κανένας άλλος άνθρωπος δεν μπορεί «να πεθάνει για μένα» με οποιαδήποτε κυριολεκτική έννοια… Οι σκέψεις είναι η μοναδική εξασφαλισμένη περιουσία μας».

Just music

Δεν πιστεύω στην μελαγχολία της Κυριακής, ίσως γιατί ποτέ δεν με ενόχλησαν οι Δευτέρες.
Μα σήμερα είναι ένα από αυτά τα τεμπέλικα βράδια, το μόνο που έχω διάθεση να κάνω είναι να κάτσω με μια κούπα γεμάτη ζεστό, δυνατό καφέ να μου ζεσταίνει τα χέρια και να ακούω μουσική.
Ούτε σκέψεις, ούτε σχέδια, τίποτα, ούτε καν τη γραμματοσειρά δεν θα αλλάξω σ' αυτό εδώ το κείμενο, όπως συνήθως κάνω. Μόνο μουσική.
Να ακούω και να παίζω μουσική για τους φίλους μου θέλω απόψε.
Λίγο αλλιώτικη μουσική είναι η αλήθεια!
Κάπως σαν ένα πάρτι εκεί γύρω στα μέσα του '70. Μήπως να ρίξω κάτι πιό 'σκληρό' μέσα στον καφέ;
Γιατί τόση ψύχωση με τις Shangri-Las σήμερα ούτε εγώ δεν με καταλαβαίνω...
Αλλά, μήπως με κατάλαβα και ποτέ;

I'm gonna hide if she don't leave me alone
I'm gonna run away
Don't!!

'cause you can never go home anymore
Listen. Does this sound familiar? You wake up every morning, go to
school every day, spend your nights on the corner just passing the time away.
Your life is so lonely like a child without a toy. Then a miracle-a boy. And that's
called "glad." Now my mom is a good mom and she loves me with all her heart.

But she said I was too young to be in love and the boy and I would have to part.
And no matter how I ranted and raved, I screamed, I pleaded, I cried-she told me it
was not really love but only my girlish pride. And that's called "bad."

Never go home anymore

Now if that's happened to you, don't let this. I packed my clothes and
left home that night. Though she begged me to stay, I was sure I was right. And
you know something funny?? I forgot that boy right away. Instead I remember
being tucked in bed and hearing my mama say

Hush, little baby, don't you cry

Mama won't go away
Mama!!!

You can never go home anymore
Mama!!!

I can never go home anymore

Do you ever get that feeling and wanna kiss and hug her? Do it now-
tell her you love her. Don't do to your mom what I did to mine. She grew so lonely
in the end. Angels picked her for a friend.

Never
And I can never go home (never) anymore
And that's called «sad»

I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.
I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.
I'm blue-oo-oo, blue, blue-be-doo-be-doo-be-doo.

I throw'd a penny in the well,
Hopin' you would come back soon.
The fortune teller told me,
My love with you-oo was through.
I hope she was wrong,
'Cause you been gone too long.
Come home.

((I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.))
Gone gone gone gone gone gone, gone-gone-gone-gone-yeah.
(I'm blue)-((oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.))
Gone gone gone, gone-gone-gone-gone-yeah.
(I'm blue)-((oo-oo, ha, blue, blue-be-doo-be-doo-be-blue.))

I can't sleep at night for thinking of you.
((Every night about two,))
((My love for you comes tumblin' down.))
I can't stand being here all alone.
(I start to a-feelin')((and a-fumblin',))
(But you ain't nowhere around.)
I hope her reading was wrong.
(I hope)((she was wrong,))
(('Cause you been gone too long.))
((Come home.))

Gone gone gone, gone-gone-gone-gone-yeah.
(I'm blue)-((oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.))
((I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.))
((I'm blue-oo-oo, ha, doo doo-be-doo-be-doo-be-doo.))

I wanna tell all you people,
(I throw'd a)((penny in the well,))
((Hopin' you would come back soon.))
I couldn't belive what I heard.
(A fortune teller)((told me,))
(My love with you-oo was through.)
I hope her reading was wrong.
(I hope she was wrong,)
('Cause you been gone too long.)
(Come home.)

((I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.))
Gone gone gone gone gone gone, gone-gone-gone-gone-yeah.
(I'm blue-oo-oo oo-oo, doo-be-doo-be-doo-be-doo.)
Gone gone gone, gone-gone-gone-gone-yeah.
(I'm blue-oo-oo, ha, blue, doo-be-doo-be-doo-be-doo.) 
Mmm-mmm-mmm, ye-eah-eh.

The past, past, well now let me tell you about the past
The past is filled with silent joys and broken toys, 
laughing girls and teasing boys,
Was I ever in love? I called it love- I mean, it felt like love,
There were moments when, well, there were moments when

Present, Go out with you? Why not
Do I like to dance? Of Course,
Take a walk along the beach tonight? I'd love to,
But don't try to touch me, don't try to touch me
Cos that will never happen again,

Shall we dance?


The future, Tommorow? well tommorows a long way off
Maybe someday I'll have somebody's hand
Maybe somewhere someone will understand
You know I used to sing- a tisket a tasket a green and yellow basket
I'm all packed up and I'm on my way and I'm gonna fall in love,
But at the moment it doesn't look good
At the moment it will never happen again

I don't think it will ever happen again. 

You say pa(rt)y! We say die! (for my boy...)

Όχι, άλλο τραγούδι θα βάλω, αλλά μου άρεσε το λογοπαίγνιο με τον τίτλο της μπάντας.

Σήμερα, κάθε μέρα που περνάει, μας κάνουν πιό μελαγχολικούς, πιό θλιμμένους. Τους σιχαίνομαι για χίλιους άλλους λόγους, μα τους μισώ γι' αυτό.

Times is hard times is tough

Nothin’s easy it’s all rough

Not much right so much gone wrong

All I can do is play this song

You’re watchin’ the news it all looks bad

The worse half hour you ever had

What in god’s name is goin on?

All I can do is play this song

You’re losin’ your job your house and your car

Hittin’ rock bottom don’t feel that far

Nothin’ good is gonna come along

All I can do is play this song

Folks are scared from watchin’ that news

Folks feel bad and they’re gettin’ the blues

My poor stomach it ain’t that strong

All I can do is play this song

Times is tough times is hard

Take a pair of scissors to your credit card

Circuit City just said so long

All I can do is play this song

Who’s at fault? Who gets the blame?

Let’s string up Bernie what’s his name

And ask Alan Greenspan to come along

All I can do is play this song

They want your gold and they’ll pay cash

The only silver lining is the price of gas

Money’s short and the odds are long

All I can do is play this song

The factory’s closed the bank is bust

On the money it says “In God We Trust”

So pray for all your stocks and bonds

All I can do is play this song

Out of luck out of hope

I’m wonderin’ why I even cast that vote

I took that sign off of my front lawn

All I can do is play this song

There’s a new man down there in D.C.

They say he’s gonna help you and me

On Tuesday they was bangin’ the gong

All I did was to play this song

Last man in D.C. had 8 years

Whole damn country is in arrears

Got 2,3,4 wars goin’ on

All I can do is play this song

Times is hard times is tough

Guess you folks need some cheerin’ up

We’ll it ain’t me babe you got that wrong

All I can do is play this song

You heard it here I sang it first

Don’t feel so bad things are gonna get worse

Consider your selves all strung along

All I can do is play this song

  

ποιός κατούρησε στο πηγάδι δυναμικού;

Αχ, ελπίζω να μου συγχωρήσετε τον καθ' όλα άπρεπο τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Εξάλλου είναι κλεμμένος και η πατρότητα ανήκει σε μια ομάδα τρελλαμένων φυσικών.
Και να προσπαθήσω να σας εξηγήσω τι σημαίνει 'πηγάδι δυναμικού' ή αλλιώς 'απειρόβαθο πηγάδι',δεν θα τα καταφέρω.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι  πληρώνοντας σήμερα την έκτακτη εισφορά ένιωθα σαν να  έριχνα τα χρήματά μου στο απειρόβαθο πηγάδι. Ή σε ένα πηγάδι χωρίς πάτο. Ρίχνουμε, ρίχνουμε, κι ότι κι αν ρίξουμε πάει χαμένο. Και δεν ξέρουμε να πάρει, γιατί τα ρίχνουμε.
Ανατρέχοντας στην wiki αντιγράφω από τον ορισμό "πηγάδι δυναμικού" :
Σε μία διάσταση, το πρόβλημα ορίζεται μονοσήμαντα από τη γνώση του δυναμικού μέσα στο οποίο κινείται το σωματίδιο και τις συνοριακές συνθήκες που πρέπει να ικανοποιεί η κυματοσυνάρτησή του. Με τη σειρά τους, οι συνοριακές συνθήκες επιβάλλονται από τη φυσική του προβλήματος....
.....και ακολουθούν μια σειρά από συναρτήσεις, που ηχούν ακατανόητες στο όμορφο μικρό κεφαλάκι μου.
Αντιθέτως, δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να κατανοήσω πως με εμπαίζουν καθημερινά και αγρίως, και προσβάλλουν την νοημοσύνη μου, την νοημοσύνη όλων μας, πιστεύοντας ότι δεν θα αντιδράσουμε.
Αλλά μακριά είναι νυχτωμένοι.... 

it's a promise

Μ' αρέσουν αυτά τα τεμπέλικα απογεύματα του φθινοπώρου. Τελευταίες αναλαμπές πριν αρχίσει το τρέξιμο της χειμωνιάτικης καθημερινότητας. 
A nap.... δυόμισι ώρες δεν είναι ακριβώς "a nap" αλλά δεν έχει σημασία...
Καφές. Ζεστός όπως πάντα. Ποιός ηλίθιος σκέφτηκε ότι είναι ποτέ δυνατόν να πίνεται κρύος ο καφές; - καλά, καλά, το ξέρω, παραβαίνω τον κανόνα κι εγώ η ίδια μερικές φορές. Μια ζάχαρη. Μόνο όταν είσαι δίπλα μου δεν βάζω καθόλου και καθόλου πικρός δεν μου φαίνεται.
Ταινία.
Coffee and Cigarettes. Jarmusch.
Μικρές ιστοριούλες, ασπρόμαυρες. Από αυτές τις αγαπημένες μου που διαρκούν τόσο λίγο, μοιάζουν τόσο αλλόκοτες και λένε τόσα πολλά...


There goes Iggy. And Tom. You love Tom Waits. Raindogs. That's who we are. Άσχετο.
Says Iggy: Cigarettes and coffee man, that's THE combination.
και αμέσως μετά, βρήκα την αγαπημένη μου ατάκα. λες και βγήκε απ' τα χείλη σου...
says Tom:  The beauty of quiting is, now that I've quit, I can have one, cause I've quit

αρνούμαι

Τα μάτια δεν θα χαμηλώσω, θα κοιτάω μακριά στο μέλλον
για να μην καταλάβεις πως μου κάψανε τα βλέφαρα


Βύρων Λεοντάρης 

αριθμοί....

Ποτέ δεν είχαμε καλή σχέση, πάντα από απόσταση. Μακριά κι αγαπημένοι. Τα νούμερα, οι στατιστικές κι εγώ.
Εσχάτως, έχω εμβαθύνει αρκετά. Γηράσκω αεί....


Αρέσκομαι στο να αναλύω σε ποσοστιαίες μονάδες. Αυτά παθαίνει όποιος κάνει παρέα με πτυχιούχους Οικονομικών Σχολών! Λες και σου ζήτησα ντηαρ δρ να μου μάθεις ψυχρά μαθηματικά να πάρει, αφού ξέρεις, δεν είναι αυτά για μένα ....


Τόσο επί τοις εκατό  (%) εδώ, τόσο εκεί, τόσο παρέκει, κι άλλο τόσο στο α,β, γ.... οκ, κάτι μένει στο τέλος. Ευτυχώς προς το παρόν υπάρχει υπόλοιπο. Μικρό. Ίσαμε (sic) ένα 5% (επί τοις εκατό).
Πάλι καλά. Τουλάχιστον απομένει αυτό. Δεν μπορώ παρά να το αποδεχτώ. Παραίτηση και αποδοχή. Για μια φορά στη ζωή μου σκοπεύω να αποδεχτώ άνευ όρων. Αποδέχομαι ησύχως. Δεν έχω πιά δύναμη ούτε διάθεση, ούτε καν θέληση για θυμούς. Μονόδρομος.....


Θα μπορούσε να είναι χειρότερα εξάλλου.
Όπως στο δεύτερο μισό της σελίδας 89 του αγαπημένου μου βιβλίου - και αγαπημένου δώρου από έναν μοναδικό άνθρωπο.

επίγνωση

... Μή μέ σφάξεις ποτέ μέ ίσιο σπαθί αγάπη μου. Εγώ ποθώ 

νά πεθάνω από γιαταγάνι. Εγώ είμαι ο ερωμένος τής καμπύ-

λης. Ο εραστής τών περιστροφών. Ο εκ περιστροφής αντι-

κείμενος τού υποκειμένου μου. Καί δέν είμαι τίποτε απ' αυ-

τά. Ούτε το αντικείμενο ούτε τό υποκείμενο. Είμαι η ίδια η 

περιστροφή. Τό καμπύλωμα τής πορείας τού υποκειμένου 

πρός τό αντικείμενο. Μιά καμπύλη. Μιά περίστρεψη. Ένα 

τόξο. Σάν τό βλέμμα μου. 

’, τό βλέμμα μου! Τί κύκλο κάνει γιά νά μέ συναντήσει! Τί 

ραντεβού πάνω στήν στροφή έχουμε δώσει αγάπη μου! Πώς 

βλέπω τήν καρδιά μου νά μού γνέφει στρέφοντας μέ μιά κί-

νηση που αγκαλιάζει όλον τόν χώρο! 

’! Μήν αφίσεις, μήν αφίσεις ποτέ νά μέ χτυπήσει ίσιο σπα-

θί. Εγώ ποθώ τό γιαταγάνι... Οι Ανατολίτες έχουν καταλά-

βει. Έχουν δεί. Έχουν ακούσει. Έχουν αυτιά καί μάτια πιό 

καλά από μάς καλή μου. Πιό ερωτευμένα. Πιό γλυκά. Έ-

χουν στό στήθος τους μιάν εξομολόγηση. Αυτοί μπορούν νά 

λείψουν γιά λίγο. Μπορούν καί φεύγουν γιά μιά στιγμή. Η 

ευθεία ποτέ δέν τούς έκανε δικούς της. Έχουν αρνηθεί τόν 

«συντομώτερο δρόμο»... Γι' αυτό άν μ' αγαπάς όχι μέ ίσιο 

σπαθί. Μέ γιαταγάνι νά μέ σκοτώσεις. 

Γιάννης Χρυσούλης 

ακούγοντας Residents. Six more miles (to the graveyard)

Kinderszenen or a nightmare

Δεν ξέρω αν θα γράψω καθαρά συναισθηματικά ή λίγο περισσότερο τεχνικά, μα μάλλον στο τέλος θα φανεί το πρώτο.
Είναι ο δίσκος που με στοίχειωσε όλο το καλοκαίρι, μαζί με το Rock Bottom στο οποίο έχω ήδη αναφερθεί.
Αρχίζει απλά, αργά, μονότονα. Πιάνο. Μόνο. Αργό. Λιτό. Σαν προθέρμανση πριν την μεγάλη συναυλία.

Το Soft Black Stars (Current 93) κινείται όλο στο ίδιο μοτίβο. Πιάνο και φωνή. Λιτό και παράξενο και το εξώφυλλο του. Χωρίς bookets και περιτυλίγματα. Κάπου στο εσωτερικό του αναφέρεται ένα ghost violin και viola. Και ghost vocals! Όλα απόκρυφα, στοιχειωτικά, υπνωτιστικά...
 Μοτίβο μελαγχολικό, κάπως γκροτέσκο, διακατέχεται από έναν κρυφό πυρετό κι ένα καλά κατευνασμένο πάθος.
Τρυφερό σε πρώτο άκουσμα, πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: Ένα πιάνο είναι, μελωδικό, και οι λέξεις σε  χαϊδεύουν, σαν παιδικό βλέμμα,  μόνο που τ' αστέρια είναι μαύρα και ρίμες δεν υπάρχουν.

Little children snuggle under soft black stars
And if you look into their eyes-- soft black stars
Deliver them from the book and the letter and the word
And let them read the silence bathed in soft black stars
Let them trace the raindrops under soft black stars
Let them follow whispers and scare away the night
Let them kiss the featherbreath of soft black stars
And let them ride their horsies licked by the wind and the snow
And tip-toe into twilight where we all one day will go
Caressed with tendrils and with no fear at all
Their faces shining river-gold brushed with soft black stars
And angels' wings shall soothe their cares
And all the birds shall sing at dawn
Blessed and wet with joy
You and I will meet one day
Under a nightsky lit by soft black stars

Είναι που δεν ξέρω αν ακούγοντάς το πρέπει να αφεθώ στη γαλήνη ή να ξυπνήσω στον εφιάλτη που δεν έχω ονειρευτεί ακόμα. 

Κλείνω τα μάτια κι αφήνομαι, ότι κι αν είναι, ερωτεύομαι, για μια ακόμη φορά, δίχως να νιαστώ για τα πρέπει, για τις συνέπειες, για το αύριο ή το σήμερα, hallelujah ήταν η μαγική λέξη, σοφό αυτό το  μην αναφέρεσαι στα θεία επί ματαίω μα δεν το' κανα και δεν μετανιώνω ούτε για μια στιγμή.

I'm clicking your fingers for a gothic twilight
that actually existed just in your head
your fingernails painted black
or bloodred
I forget

And your fake-leather volumes
jabbering on hell
manifest decadence was what you hoped to exhail
your eyes tried so hard to glitter

A star-snuffing black
so you opened your books
and you opened your legs
and so opened your heart
and let in the badness
you claimed
as your friend
with un-angels hovering
like flies round the orchard
that had covered your soul
their empire increasing
and your country
deserted by yourself

The bells of St. Mary call us to remember
that life is with end
and the gestures can kill us
moreover destroy
and there is one judgment only

Your letters came daily
in French or in German
but they meant to me nothing
I caught the slow cords
and dry ice fogging your mind
I see all too clearly now
why you could be discarded
and though I could pray for you
I probably shan't
having had my cup filled up
with your lies
and your makeup
you were nothing
thinking you're something

And nonetheless I still write this gothic lovesong
a sign to myself
and the memory of my past
I still write this gothic lovesong
and the memory of my past
and a way to shut out your face

Νομίζω  πως υστερώ σε λόγια, στο να περιγράψω, κι ας μη μου θυμώσει κάποιος μ' αυτό που θα πω, αλλά σκέφτομαι πως αν έγραφε τώρα ο Schumann τις 'Kinderszenen', ίσως να ήταν κάπως έτσι. Προσαρμοσμένες στην σημερινή πραγματικότητα αναπολήσεις από σκηνές του τότε που είμαστε παιδιά, ομορφιά κρυμμένη στην αχλή της μελαγχολίας, έτσι απλά. Λιτά.

Όλα σχεδόν τα τραγούδια γραμμένα από τον David Tibet κάπου στο 1997.

Tristan, tristesse, toi

....άχρηστα πλάσματα είμαστ' εγώ κι οι όμοιοι με μένα, κι αν παραβλέψουμε κάτι λιγοστές καλές ώρες, αγόμεθα στη συνειδητοποίηση της αχρηστίας μας, έτσι πληγωμένοι κι άρρωστοι καθώς είμαστε.
Μισούμε τα χρήσιμα, ξέρουμε πως αυτό είναι χυδαίο κι άσχημο, κι υπερασπιζόμαστε τούτη την αλήθεια με τον τρόπο που υπερασπίζονται τις αλήθειες, όσοι τις έχουν απόλυτη ανάγκη.
Κι ωστόσο μας δαγκώνει, μας ροκανίζει και μας καταβροχθίζει η κακή μας συνείδηση, έτσι που δεν μένει πιά τίποτα υγιές μέσα μας. Όλος ο τρόπος πλέον της εσωτερικής μας ύπαρξης, η κοσμοθεωρία μας, ο τρόπος που εργαζόμαστε.... ακούν μιαν απίστευτα νοσογόνα, υπονομευτική, καταστροφική επίδραση χειροτερεύοντας τα πράγματα ακόμα περισσότερο........ 
.......
"Σήμερα στον πρωινό μου περίπατο είδα μιαν όμορφη γυναίκα, Θέ μου, ήταν τόσο όμορφη!"
"Αλήθεια κύριε Σπινέλ; Δεν θα μου την περιγράψετε λοιπόν;"
"Αδύνατον, όχι! Γιατί θα σας έδινα μιαν ελλιπή εικόνα της. ΄Αλλως τε την είδα μόνο με την άκρη του ματιού μου, εκεί που την προσπερνούσα. Ο ίσκιος της όμως που έσβηνε, έφτανε να ερεθίσει τη φαντασία μου, να σχηματίσω μιάν όμορφη εικόνα.... τι ομορφιά Θέ μου!"
"Έτσι κοιτάτε τις ωραίες γυναίκες κύριε Σπινέλ;"
"Μάλιστα αγαπητή κυρία. είν' ο καλύτερος τρόπος. όχι να κάθομαι και να τις κοιτάω κατάματα, χοντροκομμένα, πάνυ και τω όντι λάγνως, και να σχηματίζω την εντύπωση της πιό εσφαλμένης πραγματικότητας γι' αυτές"
................
"Ξέρω μόνο ένα πρόσωπο" είπε ξαφνικά "την εξευγενισμένη προσωπικότητα του οποίου θα 'ταν αμαρτία να 'θελε να την διορθώσει η φαντασία μου, το παρατηρώ, θα ήθελα να κολήσει το βλέμμα μου πάνω του, όχι για λεπτά, ούτε για ώρες, μα για ζωή ολόκληρη, να χαθώ ολοκληρωτικά μέσα του και ν' απολησμονήσω τα γήινα όλα"
...................
"Δεν αγαπάτε τον ήλιο κύριε Σπινέλ;"
"Να, δεν είμαι ζωγράφος.... και δίχως ήλιο, ο άνθρωπος γίνεται πιό βαθύς"
.....................
Ύστερα γύρισε τις σελίδες κι έπαιξε το τέλος της παρτιτούρας, έπαιξε το θάνατο της Ιζόλδης.
Κάτω απ' τ' απασχολημένα χέρια της ολοκληρωνόταν η ανήκουστη ανύψωση διαμελισμένη από εκείνο το σχεδόν αποτρόπαιο, αιφνίδιο πιανίσσιμο, που μοιάζει καθίζηση του εδάφους κάτω απ' τα πόδια σου και βούλιαγμα σε ηδονή μεγαλειώδη. Εισέλασε η αφθονία μιας τεράστιας κάθαρσης, μιας φοβερής πλησμονής, έπλεξε γι άλλη μια φορά το θέμα του πόθου μ' όλη του την αρμονία, εξέπνευσε, πέθανε, έσβησε, πάει....

Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon coeur
D'une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l'heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure

Et je m'en vais
Au vent mauvais
Qui m'emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.

Ο Wagner δεν είναι στις μεγάλες αγάπες μου... κατά μία έννοια 'παραείναι Γερμανός για μένα', κι έτσι η μουσική δεν μπορεί να είναι από τον Τριστάνο του.

Είσαι όμως, είμαστε, μοναχικοί ταξιδιώτες....

Le Voyageur Solitaire, Jun Miyake

Τα λεχθέντα, είναι εύκολα αναγνωρίσιμα, από τον Τριστάνο του Thomas Mann. Ποιός άλλος θα μπορούσε να περικλείσει τόσα νοήματα και τόσα συναισθήματα σε τόσο λίγες σελίδες...

Το chanson d'automne είναι  από τον κύκλο Poèmes saturniens του  Paul Verlaine

Όχι άλλο γκαζόν παρακαλώ....

Ούτε φοίνικες, στα νεοελληνικά εξοχικά!
Γιατί να πρέπει να αναπολώ;
Θα κατηγορηθώ ότι μεγαλώνω και ξαναγυρνώ το χρόνο πίσω, όχι ότι είναι κακό αυτό, όμως δεν είναι αυτός ο λόγος κι έτσι θα 'κατηγορηθώ' άδικα.
Αναπολώ τα εξοχικά των παιδικών μου χρόνων που τίποτα δεν ήταν εν τάξει. Ούτε εν συμμετρία.
Ούτε καν απαραίτητα εν καλαισθησία.
Ήταν το καταφύγιο από τον ανελέητο μεσημεριανό ήλιο μετά το μπάνιο, που δε φοβόσουν να μεταφέρεις την κολλημένη στα ξυπόλυτα πόδια σου άμμο, γιατί δεν είχε μάρμαρο ή πλακάκι να φοβηθείς μη το λερώσεις, και κανείς δε θα γκρίνιαζε.
Ήταν η αυλή με τα ατάκτως ερριμμένα  φυτά από δω κι από κει - ατάκτως διότι εννοείται ότι ο όρος αρχιτεκτονική τοπίου δεν υπήρχε -, τις απαραίτητες σε κάθε κήπο τότε συκιές και μουριές, κανείς βέβαια δεν έτρωγε τα μούρα, κάνανε ωραία σκιά όμως και ήταν και ωραίες μουτζούρες στα τσιμεντένια διαδρομάκια ανάμεσα στα παρτέρια, όταν τα πατούσαμε.
Ήταν οι κουζίνες με τα παράταιρα σερβίτσια, εξιλαστήρια θύματα της ανακαίνισης των αστικών σπιτιών, ότι περίσσευε κατέληγε στο εξοχικό,τα δωμάτια με τα κλειστά συνήθως παντζούρια τις ώρες της μεγάλης ζέστης, η μυρωδιά από το φιδάκι μόλις σουρούπωνε, τα παρατημένα ποδήλατα, το κατάβρεγμα της αυλής, όλα σκόρπια σα τη σκέψη μου αυτή τη στιγμή.


Σίγουρα, δεν είναι τα εξοχικά τα όμοια με τα σπίτια που χρησιμοποιούμε σαν μόνιμη κατοικία, με τους όμορφα και συμμετρικά κατασκευασμένους κήπους με το καλοκουρεμένο γκαζόν και τα τροπικά φυτά, με τα μαρμάρινα δάπεδα, τις πολυτελείς κουζίνες που κάθε πράγμα είναι σοφά τοποθετημένο στο ντουλάπι του και το μπρίκι του καφέ ανοξείδωτο, άραγε γιατί; νόμιζα πως το εξοχικό είναι για να αφήνεις πίσω σου την πόλη, όχι για να την κουβαλάς μαζί σου.
Προφανώς νόμισα λάθος.


Αφήστε με να γκρινιάζω. Όμορφα περάσαμε έτσι κι αλλιώς.


Μπορεί να φταίει κι  ο Jonathan..... That summer feeiling..,


When there's things to do not because you gotta
When you run for love not because you oughta
When you trust your friends with no reason notta
The joy I've named shall not be tamed

And that summer feeling is gonna haunt you one day in your life

When the cool of the pond makes you drop down on it
When the smell of the lawn makes you flop down on it
When the teenage car gets the cop down on it
That time is here for one more year

And that summer feeling is gonna haunt you one day in your life

If you've forgotten what I'm naming
You're gonna long to reclaim it one day
Because that summer feeling is gonna haunt you one day in your life
And if you wait until your older
A sad resentment will smolder one day
And then that summer feeling is gonna haunt you
And that summer feeling's gonna taunt you
And then that summer feeling is gonna hurt you one day in your life

When even fourth grade starts looking good
Which you hated
And first grade's looking good too
Overrated
And you boys long for some little girl that you dated
Do you long for her or for the way you were?
That summer feeling is gonna haunt you the rest of your life

When the Oldsmobile has got the top down on it
When the catamaran has got the drop down on it
When the flat of the land has got the crop down on it
Some things look good before and some things never were
But that summer feeling is gonna haunt you one day in your life

Well when your friends are in town and they got time for you
When you and them are hanging around and they don't ignore you
When you say what you will
And they still adore you
If thats not appealing, its that summer feeling
That summer feeling is gonna haunt you one day in your life

Its gonna haunt you
Its gonna taunt you
You're gonna want this feeling inside one more time
Its gonna haunt you
Its gonna taunt you
You're gonna want this feeling inside one more time

When you're hangin around the park with the water fountain
And there's the little girl with the dirty ankles
But she's on the swings where all the dust is kickin up
And you remember the ankle locket
And the way she flirted with you
For all this time how come?
Well that summer feeling is gonna haunt you one day in your life

You'll throw away everything for it 

When the playground that just was all dirt comes hauntin
And that little girl that called you a flirt
Memory comes tauntin
You pick these things apart they're not that appealin
You put them together and you'll get a certain feeling
That summer feeling is gonna haunt you one day in your life


http://www.youtube.com/watch?v=x_jRDVStzOY

Μην κλαίς... ξεβάφει

Ναι, ο περίπατος στα Εξάρχεια, πάντοτε ενδιαφέρων και αποκομίζων θαυμαστά μικροπράγματα.
Συνήθως ένα ξεθαμμένο βιβλίο, δισκάκια που δύσκολα θα βρείς στα μεγάλα κεντρικά δισκοπωλεία, την 1η του Τσαϊκόφσκυ σε ρώσσικο βινύλιο Κύριος οίδε με ποιόν κοντάκτορα, μόνο αν είσαι ειδήμων θα αναγνωρίσεις τη φωτογραφία, αποτιμώμενο προς ευρώ δύο και πενήντα (2,50).
Καμμιά φορά είναι και απλός περίπατος, άνευ αποκομιδής.
Το κορίτσι στο παγκάκι, λίγο πριν σκοτεινιάσει, διαβάζει. Μόνο του.
Ηλικία; δεν έχει σημασία...
Όμορφη; ας πούμε απλά καθημερινή...
Μαλλιά; απλά, καστανά μαλλιά  και μια φράντζα λίγο σεβεντίλα (διευκρινίζω: εκ του 70s-σεβεντίλα)
Διαβάζει είπαμε.
Ή καμώνεται πως διαβάζει.
Την παρατηρώ όσο στέκομαι μιλώντας στο τηλέφωνο.
Τα πόδια οκλαδόν (έτσι δεν το λέγαμε σε μιαν άλλη ζωή;) πάνω στο παγκάκι, τα μαλλιά ριγμένα μπροστά, το βλέμμα στο βιβλίο. Αυστηρά στο βιβλίο. Κόσμος πάει κι έρχεται μπροστά της, μα δε στρέφει το βλέμμα.
Μόνο που, δεν γυρίζουν οι σελίδες.
Μόνο που δάκρυα στάζουν πάνω τους.
Αθόρυβα. Σταθερά. Μονότονα..... ταπ... ταπ... ταπ...


Ανασηκώνει δευτερόλεπτα το βλέμμα ψηλά, ρουφάει τη μύτη (καθόλου ρομαντική σκήνή μα ποιός είπε πως μου αρέσουν οι ρομαντικές σκηνές;), και βλέπω τα μάτια της.
Τα πιό εκφραστικά μάτια που έχω δει, κι έχω δει πολλά...
Ούτε γαλάζια, ούτε πράσινα, ούτε γκρίζα, απλά,καθημερινά, καστανά μάτια.
Βαμμένα έντονα. Πολύ έντονα σε σχέση με την υπόλοιπη ανεπιτήδευτη εμφάνιση.
Γαλάζια σκιά, μαύρο μολυβι στο περίγραμμα και κατάμαυρες βλεφαρίδες... μόνο που η μάσκαρα είχε ξεβάψει και κατηφόριζε στις παρειές της, παράταιρα.
Το βλέμμα της με στοίχειωσε.
και θα με στοιχειώνει για μέρες.


Σε μιαν άλλη εποχή, σε διαφορετικές συνθήκες, σε μιαν άλλη πιό φιλόξενη πόλη, ίσως μια άλλη εγώ να την ρωτούσε: "συμβαίνει κάτι;' 'χρειάζεσαι κάτι;'....
αλλά και πάλι , γιατί να εισβάλλει κανείς έτσι βάναυσα στις στιγμές του άλλου;


Όμως δεν μπορούσα ν' αφήσω τη μάσκαρα να κυλάει. Κι έτσι, αν με ρωτήσεις αύριο που παράτησα το όμορφο Μπρουξελοφερμένο  μαντήλι μου με το Κ κεντημένο επάνω του , θα σου πω ότι είπα και στο κορίτσι: "Ξεβάφει"....


Τουλάχιστον, ας κλαίει με τη σωστή μουσική


Cat Power - Time is The Great Healer

the beat goes on, goes thunk, thunk, thunk
i gotta go after this one
drive me mad if i'm too cluttered
when the boy became a man
i knew his hand would trade to others
he told me to do as he said
and then he sold me as if i was stuffed and dead

Oh time, great healer

rode a boat low and steady 
the  girl is  and ready for the race
how could i compare how could i have 

she knows not the brazilian ocean gate
she knows not what the horseback forest raved
she knows not the length of your hair in my hands
she knows not what the wet of your face has meant

a ticket to atlanta family knows another now
a ticket from atlanta family knows and others shot down

you win, 
i'll give in,
i forgive you

Oh time, great healer

a perfect circle

Νομίζω πως έχουν λεχθεί τα πάντα για τον Michael Jackson, ειδικότεερα τα δύο τελευταία χρόνια.
Για τη μουσική του και για τον ίδιο. Από μουσικούς μέχρι φανατικούς θαυμαστές του, από reviewers μέχρι θρησκόληπτες γιαγιάδες που εξαπέλυαν δριμεία κατηγορώ για τις ιδιαιτερότητές του...
Αναλύθηκε και διερευνύθηκε το αν ήταν pop, soul, r&b, funk, σταρ και είδωλο ή παράξενη φιγούρα, αν ήταν πρωτότυπο ή ρέπλικα, αν ήταν καλός χορευτής ή απλά κάποιος που έκανε εντυπωσιακές φιγούρες, αν είχε καλή φωνή ή απλά τσίριζε στις ψηλές νότες, αν ήταν μαύρος ή ξασπρισμένος, αν διαμόρφωσε ή όχι, αν είχε καλούς παραγωγούς ή μέχρι που θα μπορούσε να φτάσει αν δεν είχε καλούς παραγωγούς, τα πάντα, σχεδόν τα πάντα ειπώθηκαν, σχηματίζοντας έναν τέλειο κύκλο.
Λείπει μόνο ένα κομμάτι για να κλείσει αυτός ο σχεδόν τέλειος κύκλος.
Το κομμάτι που θα αποδεικνύει πως ναι, ο M.J. ήταν όλα αυτά : r &b, soul, funk, new jack swing, pop, gospel, rag, όλα όσα κάνουν κάποιο "μαύρο μέχρι το κόκκαλο".
θα ήταν ανόητο να προσπαθήσω να προσθέσω κάτι σε όσα έχουν ειπωθεί γι αυτόν. Μπορώ όμως να βάλω το κομμάτι που κλείνει μουσικά τον κύκλο. και τον κάνει Τέλειο....


Little Susie

Somebody killed little Susie
The girl with the tune
Who sings in the daytime at noon
She was there screaming
Beating her voice in her doom
But nobody came to her soon...

A fall down the stairs
Her dress torn
Oh the blood in her hair...
A mystery so sullen in air
She lie there so tenderly
Fashioned so slenderly
Lift her with care,
Oh the blood in her hair...

Everyone came to see
The girl that now is dead
So blind stare the eyes in her head...
And suddenly a voice from the crowd said
This girl lived in vain
Her face bear such agony, such strain...

But only the man from next door
Knew Little Susie and how he cried
As he reached down
To close Susie's eyes...
She lie there so tenderly
Fashioned so slenderly
Lift her with care
Oh the blood in her hair...

It was all for God's sake
For her singing the tune
For someone to feel her despair
To be damned to know hoping is dead and you're doomed
Then to scream out
And nobody's there...

She knew no one cared...

Father left home, poor mother died
Leaving Susie alone
Grandfather's soul too had flown...
No one to care
Just to love her
How much can one bear
Rejecting the needs in her prayers...

Neglection can kill
Like a knife in your soul
Oh it will
Little Susie fought so hard to live...
She lie there so tenderly
Fashioned so slenderly
Lift her with care
So young and so fair