Η φύση αυτής της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και στην καθημερινότητα, η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.

Junichiro Tanizaki



16.10.11

κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει. όμως εγώ...



..δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα
πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.


Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ' εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής, θα πέσει η Πόλις.


Επιμονή.
Το τελευταίο οχυρό που μας απομένει.
Ας μην μας τα φθείρουν όλα, ας κρατήσει η ψυχή μας πρώτα και μετά η αντίστασή μας....


Τώρα μη με ρωτήσεις πως η σκέψη μου ξεκίνησε από το πρώτο άναμμα του τζακιού και τα τρία άδεια μπουκάλια Καρυπίδης fumé και κατέληξε στον Μανόλη Αναγνωστάκη...
"όχι εσύ που ξέρεις τουλάχιστον, πως γυρεύω ένα τίποτα  για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω"