Η φύση αυτής της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και στην καθημερινότητα, η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.

Junichiro Tanizaki



7.9.11

Tristan, tristesse, toi

....άχρηστα πλάσματα είμαστ' εγώ κι οι όμοιοι με μένα, κι αν παραβλέψουμε κάτι λιγοστές καλές ώρες, αγόμεθα στη συνειδητοποίηση της αχρηστίας μας, έτσι πληγωμένοι κι άρρωστοι καθώς είμαστε.
Μισούμε τα χρήσιμα, ξέρουμε πως αυτό είναι χυδαίο κι άσχημο, κι υπερασπιζόμαστε τούτη την αλήθεια με τον τρόπο που υπερασπίζονται τις αλήθειες, όσοι τις έχουν απόλυτη ανάγκη.
Κι ωστόσο μας δαγκώνει, μας ροκανίζει και μας καταβροχθίζει η κακή μας συνείδηση, έτσι που δεν μένει πιά τίποτα υγιές μέσα μας. Όλος ο τρόπος πλέον της εσωτερικής μας ύπαρξης, η κοσμοθεωρία μας, ο τρόπος που εργαζόμαστε.... ακούν μιαν απίστευτα νοσογόνα, υπονομευτική, καταστροφική επίδραση χειροτερεύοντας τα πράγματα ακόμα περισσότερο........ 
.......
"Σήμερα στον πρωινό μου περίπατο είδα μιαν όμορφη γυναίκα, Θέ μου, ήταν τόσο όμορφη!"
"Αλήθεια κύριε Σπινέλ; Δεν θα μου την περιγράψετε λοιπόν;"
"Αδύνατον, όχι! Γιατί θα σας έδινα μιαν ελλιπή εικόνα της. ΄Αλλως τε την είδα μόνο με την άκρη του ματιού μου, εκεί που την προσπερνούσα. Ο ίσκιος της όμως που έσβηνε, έφτανε να ερεθίσει τη φαντασία μου, να σχηματίσω μιάν όμορφη εικόνα.... τι ομορφιά Θέ μου!"
"Έτσι κοιτάτε τις ωραίες γυναίκες κύριε Σπινέλ;"
"Μάλιστα αγαπητή κυρία. είν' ο καλύτερος τρόπος. όχι να κάθομαι και να τις κοιτάω κατάματα, χοντροκομμένα, πάνυ και τω όντι λάγνως, και να σχηματίζω την εντύπωση της πιό εσφαλμένης πραγματικότητας γι' αυτές"
................
"Ξέρω μόνο ένα πρόσωπο" είπε ξαφνικά "την εξευγενισμένη προσωπικότητα του οποίου θα 'ταν αμαρτία να 'θελε να την διορθώσει η φαντασία μου, το παρατηρώ, θα ήθελα να κολήσει το βλέμμα μου πάνω του, όχι για λεπτά, ούτε για ώρες, μα για ζωή ολόκληρη, να χαθώ ολοκληρωτικά μέσα του και ν' απολησμονήσω τα γήινα όλα"
...................
"Δεν αγαπάτε τον ήλιο κύριε Σπινέλ;"
"Να, δεν είμαι ζωγράφος.... και δίχως ήλιο, ο άνθρωπος γίνεται πιό βαθύς"
.....................
Ύστερα γύρισε τις σελίδες κι έπαιξε το τέλος της παρτιτούρας, έπαιξε το θάνατο της Ιζόλδης.
Κάτω απ' τ' απασχολημένα χέρια της ολοκληρωνόταν η ανήκουστη ανύψωση διαμελισμένη από εκείνο το σχεδόν αποτρόπαιο, αιφνίδιο πιανίσσιμο, που μοιάζει καθίζηση του εδάφους κάτω απ' τα πόδια σου και βούλιαγμα σε ηδονή μεγαλειώδη. Εισέλασε η αφθονία μιας τεράστιας κάθαρσης, μιας φοβερής πλησμονής, έπλεξε γι άλλη μια φορά το θέμα του πόθου μ' όλη του την αρμονία, εξέπνευσε, πέθανε, έσβησε, πάει....






Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon coeur
D'une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l'heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure

Et je m'en vais
Au vent mauvais
Qui m'emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte.

Ο Wagner δεν είναι στις μεγάλες αγάπες μου... κατά μία έννοια 'παραείναι Γερμανός για μένα', κι έτσι η μουσική δεν μπορεί να είναι από τον Τριστάνο του.
Είσαι όμως, είμαστε, μοναχικοί ταξιδιώτες....

Le Voyageur Solitaire, Jun Miyake



Τα λεχθέντα, είναι εύκολα αναγνωρίσιμα, από τον Τριστάνο του Thomas Mann. Ποιός άλλος θα μπορούσε να περικλείσει τόσα νοήματα και τόσα συναισθήματα σε τόσο λίγες σελίδες...

Το chanson d'automne είναι  από τον κύκλο Poèmes saturniens του  Paul Verlaine