Η φύση αυτής της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και στην καθημερινότητα, η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.

Junichiro Tanizaki



1.9.11

Μην κλαίς... ξεβάφει

Ναι, ο περίπατος στα Εξάρχεια, πάντοτε ενδιαφέρων και αποκομίζων θαυμαστά μικροπράγματα.
Συνήθως ένα ξεθαμμένο βιβλίο, δισκάκια που δύσκολα θα βρείς στα μεγάλα κεντρικά δισκοπωλεία, την 1η του Τσαϊκόφσκυ σε ρώσσικο βινύλιο Κύριος οίδε με ποιόν κοντάκτορα, μόνο αν είσαι ειδήμων θα αναγνωρίσεις τη φωτογραφία, αποτιμώμενο προς ευρώ δύο και πενήντα (2,50).
Καμμιά φορά είναι και απλός περίπατος, άνευ αποκομιδής.
Το κορίτσι στο παγκάκι, λίγο πριν σκοτεινιάσει, διαβάζει. Μόνο του.
Ηλικία; δεν έχει σημασία...
Όμορφη; ας πούμε απλά καθημερινή...
Μαλλιά; απλά, καστανά μαλλιά  και μια φράντζα λίγο σεβεντίλα (διευκρινίζω: εκ του 70s-σεβεντίλα)
Διαβάζει είπαμε.
Ή καμώνεται πως διαβάζει.
Την παρατηρώ όσο στέκομαι μιλώντας στο τηλέφωνο.
Τα πόδια οκλαδόν (έτσι δεν το λέγαμε σε μιαν άλλη ζωή;) πάνω στο παγκάκι, τα μαλλιά ριγμένα μπροστά, το βλέμμα στο βιβλίο. Αυστηρά στο βιβλίο. Κόσμος πάει κι έρχεται μπροστά της, μα δε στρέφει το βλέμμα.
Μόνο που, δεν γυρίζουν οι σελίδες.
Μόνο που δάκρυα στάζουν πάνω τους.
Αθόρυβα. Σταθερά. Μονότονα..... ταπ... ταπ... ταπ...


Ανασηκώνει δευτερόλεπτα το βλέμμα ψηλά, ρουφάει τη μύτη (καθόλου ρομαντική σκήνή μα ποιός είπε πως μου αρέσουν οι ρομαντικές σκηνές;), και βλέπω τα μάτια της.
Τα πιό εκφραστικά μάτια που έχω δει, κι έχω δει πολλά...
Ούτε γαλάζια, ούτε πράσινα, ούτε γκρίζα, απλά,καθημερινά, καστανά μάτια.
Βαμμένα έντονα. Πολύ έντονα σε σχέση με την υπόλοιπη ανεπιτήδευτη εμφάνιση.
Γαλάζια σκιά, μαύρο μολυβι στο περίγραμμα και κατάμαυρες βλεφαρίδες... μόνο που η μάσκαρα είχε ξεβάψει και κατηφόριζε στις παρειές της, παράταιρα.
Το βλέμμα της με στοίχειωσε.
και θα με στοιχειώνει για μέρες.


Σε μιαν άλλη εποχή, σε διαφορετικές συνθήκες, σε μιαν άλλη πιό φιλόξενη πόλη, ίσως μια άλλη εγώ να την ρωτούσε: "συμβαίνει κάτι;' 'χρειάζεσαι κάτι;'....
αλλά και πάλι , γιατί να εισβάλλει κανείς έτσι βάναυσα στις στιγμές του άλλου;


Όμως δεν μπορούσα ν' αφήσω τη μάσκαρα να κυλάει. Κι έτσι, αν με ρωτήσεις αύριο που παράτησα το όμορφο Μπρουξελοφερμένο  μαντήλι μου με το Κ κεντημένο επάνω του , θα σου πω ότι είπα και στο κορίτσι: "Ξεβάφει"....


Τουλάχιστον, ας κλαίει με τη σωστή μουσική


Cat Power - Time is The Great Healer




the beat goes on, goes thunk, thunk, thunk
i gotta go after this one
drive me mad if i'm too cluttered
when the boy became a man
i knew his hand would trade to others
he told me to do as he said
and then he sold me as if i was stuffed and dead

Oh time, great healer

rode a boat low and steady 
the  girl is  and ready for the race
how could i compare how could i have 

she knows not the brazilian ocean gate
she knows not what the horseback forest raved
she knows not the length of your hair in my hands
she knows not what the wet of your face has meant

a ticket to atlanta family knows another now
a ticket from atlanta family knows and others shot down

you win, 
i'll give in,
i forgive you

Oh time, great healer