Η φύση αυτής της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και στην καθημερινότητα, η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.

Junichiro Tanizaki



15.8.11

Κάθε χρόνο, ότι κι' αν συμβεί...

Πρίν ακόμα προλάβω νά συνειδητοποιήσω τήν κίνηση, είχε αρπάξει τό χέρι μου στά 
δικά του 
"Λεπτός, σάν τόν γλυκό άνεμο που φυσούσε χτές στά πρόσωπά μας, είναι ο μικρός κόσμος τής καρδιάς. Κοίταξε τί σημάδι έμεινε εκεί που ακούμπησε τό δάχτυλό σου! 
Είναι ένα δαχτυλίδι που μού χάρισες. Είναι τό φιλί μιάς σφήκας. Σημάδι πάνω στά σημάδια. 
Φιλί πάνω στά φιλιά... Διάφανος σάν τό καθαρό γυαλί, είναι ο κόσμος τής καρδιάς. 
Κοίταξε πως ράγισε εκεί που τόν ακούμπησαν τά χείλια σου! Γυαλί πάνω στό γυαλί. 
Ράγισμα πάνω στό ράγισμα".  


Γιάννης Χρυσούλης