Χαζό παπί

Στη Μύκονο, κάθε που φύσαγε, και φύσαγε συχνά,
ο αέρας στην παλιά στριφογυριστή σκάλα παράσερνε τις μπουκάλες  του εμφιαλωμένου νερού, γυάλινες τότε, ήταν πριν την κυριαρχία του πλαστικού


....'διαβολικές μπουκάλες' τις έλεγε κι ήταν η καλύτερη αφορμή να κοιμηθεί στην αγκαλιά αυτής που χρόνια μετά ο Μ. θα έλεγε Ντίντα....


Στη Μυτιλήνη, η Εφταλού ήταν έρημη το χειμώνα, στο Μόλυβο ανέβαινε πιό εύκολα τις ατέλειωτες ανηφόρες, λάτρευε τα παλιά πέτρινα σπίτια με την εσωτερική αυλή που κανένας θόρυβος δεν εισχωρούσε, τι θόρυβο να έχει άλλως τε το χειμώνα, ούτε τουρίστες ούτε καλά καλά ντόπιους, οι βουκαμβίλιες μόνο γέμιζαν τον κόσμο πεσμένα φύλα κι ο Μ. έπαιζε καθισμένος στο πλακόστρωτο με τον 'χιτότονο', η μαμά της Denise έστελνε τις φωτογραφίες του καλοκαιριού, πόσο όμορφη που ήταν αυτή η αγωνία της αναμονής τότε, ούτε usb, ούτε καλώδια, ουτε κάρτες μνήμης, μόνο αναμονή για την εκτύπωση, στείλε  και τα αρνητικά να τα έχω, κι η Denise ξανθιά και διάφανη δίπλα στον Μ., μαύρο κι άσπρο, η απόλυτη αντίθεση Βορρά και Νότου, τελικά πάντα ξανθιές σε ερωτεύονταν, αυτό έδειξε ο χρόνος....