Η φύση αυτής της ανατολίτικης αισθητικής στις τέχνες και στην καθημερινότητα, η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη, και αμυδρή, μισοϊδωμένη σαν μέσα σε όνειρο, αντίθετα με το αντικείμενο της δυτικής ομορφιάς που πρέπει πριν παραδοθεί στη θέα να στιλβωθεί και να φωτιστεί ολοκληρωτικά γιατί μόνον έτσι θα αναδειχθεί σε όλη του τη δόξα.

Junichiro Tanizaki



21.9.11

ατάκτως ερριμμένες....

....όλες αυτές οι σκέψεις που περνάνε απ' το μυαλό μου.
Δυσκολεύομαι να τις βάλω σε τάξη, η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συμμαζεύονταν, ατίθασες σαν ένα τσουλούφι που ξεφεύγει ανυπάκουα ήταν πάντα, αλλά τώρα τελευταία είναι ακόμα πιό δύσκολο....
Δεν ανησυχώ. 
Το λέει και ο George Steiner στο βιβλίο του "Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης", πως "....η σκέψη είναι ανεξέλεγκτη. Ακόμα και στον ύπνο, και ενδεχομένως στην απώλεια συνείδησης, το ρεύμα της συνεχίζει να κυλάει. Σπανιότατα έχουμε τον έλεγχο. Ο σφυγμός της σκέψης μοιάζει πολύμορφος και πολυεπίπεδος....."


Επιστρέφω από μιά υποχρέωση με το λεωφορείο. Πάντα προτιμώ το λεωφορείο στην πόλη. Οι φίλοι μου με κοιτάζουν περίεργα και παίρνουν το μετρό ή το αυτοκίνητο. Εγώ το προτιμώ. Να έχει άλλος την αγγαρεία κι εγώ να βάζω τ' ακουστικά μου και να κοιτάζω έξω απ' το τζάμι.
Περνάμε από γειτονιές υποβαθμισμένες, τι λέξη κι αυτή.... λίγο παραδίπλα πάλι, είναι εντελώς μοδάτες, ή προσπάθησαν να γίνουν. Έμαθαν τι σημαίνει loft!  Για να δούμε τώρα; μήπως δεν προλάβουν να ξανα-αναβαθμιστούν και καταλήξουμε όλοι εκεί, υποβαθμισμένοι Έλληνες εσωτερικοί μετανάστες;
Βοτανικός, Ακαδημία Πλάτωνος, πάνω απ' την Πλατεία Ασωμάτων παρατηρώ τα παλαιά κτίρια, στο ισόγειο μαγαζιά που βρίσκεις τα πιό αλλοπρόσαλλα πράγματα, από κούκλες για βιτρίνες μέχρι δέρματα για πάσα χρήση, βίδες, γυαλικά, καρέκλες,να και η βιοτεχνία 'κουλούρια Θεσσαλονίκης made in Ψυρρή", κλειστά τα μαγαζιά Τετάρτη απόγευμα, τα ρολά κατεβασμένα. Λογικό.
Τα ρολά και οι τοίχοι γεμάτα grafiti. παράλογο.
Ποιός, πότε, είδε ομορφιά στα grafitis; Γιατί δεν μπορώ να τη δω εγώ, γιατί προσβάλλουν την αισθητική μου;
Χμμ... μάλλον φαίνεται πως δεν είμαι αρκετά 'προοδευτική', γιατί θυμάμαι πως τα grafitis ήρθαν κάπου εκεί στα 80s, μαζί με τον 'προοδευτισμό' της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Ενθουσιάστηκαν όλοι. Με τα grafitis. Και γέμισαν τοίχοι, μάντρες, γέφυρες, κι ο καθένας πήγαινε κι έβαφε ότι του κατέβαζε η κούτρα του και γινόταν η μάντρα σου κουρελού, κι έπρεπε να δηλώσεις ενθουσιασμένος.
Ενθουσιάστηκαν όλοι. Με την Νέα Τάξη Πραγμάτων. Και γέμισε ο τόπος, από αυτό το συνονθύλευμα μη ιδεολογιών, μη ιδανικών, μη αισθητικής, μη ευνομίας, μη, μη, μη...


Συνειρμικά, επιλέγω  τον δίσκο των New Order Power, Corruption and Lies, μόνο και μόνο γιατί ήταν η μόνη Νέα Τάξη με αισθητική. Το εξώφυλλο του , σχεδιασμένο από τον Peter Saville.





Πετάει η σκέψη σε σένα καλή μου φίλη.... Πως ο καφές μας προχθές είχε τόσο πικρή γεύση;
New Order λοιπόν. Χτύπησε και την πόρτα μας. Όπως τότε, 30 χρόνια πριν, που εσύ ήσουν μωρό κι εγώ στο ξεκίνημά μου, τώρα λοιπόν, πάλι απ' την αρχή...
Ήρθαν, να "αλλάξουν". με τον γνωστό τρόπο, που όσοι  "έρχονται", αλλάζουν τα πάντα. και να ήταν για καλό, πάει στα κομμάτια Dee μου. Αλλά να σε βλέπω τώρα, μετά από 11 χρόνια στα οποία  έδωσες τα πάντα να περιφέρεσαι άνευ χαρτοφυλακίου, αναμετρώντας τις υπομονές σας, ε, με θλίβει να πάρει, κι αυτό είναι το πιό κόσμιο που μπορώ να πω....
Κάπου στο κέντρο μαζεύονται, σκέφτομαι πόσες επαναστάσεις έχω κάνει στη ζωή μου....δεν είναι και λίγες.
Μα τώρα πρέπει να κάνουμε, όχι να κάνω, τι νόημα έχει να επαναστατεί ο καθένας μόνος του;
Ναι, ξέρω, όλοι έχουμε να χάσουμε  κάτι, κι εδώ είναι η δική μας ευθύνη, στο ότι αφεθήκαμε στο "να έχουμε να χάσουμε, να ξεβολευτούμε", καλομάθαμε, μα ok, μια φορά δική μας κι εκατό δική τους, και δεν αντέχω αυτήν την απάθεια που μας κουμαντάρει, εξαντλούμε τις διαμαρτυρίες μας στους διαδρόμους, στη γκρίνια προς τους φίλους που δεν φταίνε, στη συζήτηση με την κομμώτρια και το μπακάλη - αν έχουμε να πάμε στον μπακάλη - βαρέθηκα την απραξία, να είδες που μας καταντήσανε;
Να χαλάσουν και τα "καλά κορίτσια" και να ζητάνε επαναστάσεις .....


Οι Ούνοι τότε παραληρούσαν με τα Carmina Burana, μα  εγώ προτιμώ να αφήνομαι να με παρασύρει η μαγεία της Sarah Gillespie. Call me stupid, and ungrateful,call me vicious and insatiable.
Δικαιωματικά. Ποτέ δεν με θεώρησα 'πλήθος'.